Dijital Hizmetler Yasası’nda (DSA) Dezenformasyonla Mücadeleye Yönelik Davranış Kuralları

Dergi Sayısı

Yükleniyor...

Özet

Dijital Hizmetler Yasası (DSA), dezenformasyonu, bir içerik sorunu olmaktan çıkarıp bir sistem sorunu olarak yeniden tanımlayarak regülasyon yaklaşımlarında bir yenilik öngörmektedir. Yeni yaklaşım, düzenlemenin odak noktasını, salt içerikten bu içeriğin geniş kitlelere yayılmasını mümkün kılan çok büyük çevrimiçi platformlara kaydırmaktadır. Davranış kurallarıyla desteklenen söz konusu yaklaşıma göre çok büyük çevrimiçi platformların, gönüllü olarak bu kurallara uyması beklenmekte ancak öte yandan bu platformlara sağlanan uyum teşvikleri ile bunlara uygulanan yüksek idari para cezaları aracılığıyla bağlayıcı bir yapı kurulması amaçlanmaktadır. Çalışmada, DSA ile öngörülen bu modele dair üç temel problem ileri sürülmektedir. Öncelikle model, politika belirleme yetkisini, fiilen özel aktörlere devrederek düzenleme tuzağı riskini kurumsallaştırmakta ve AB hukukunun Meroni doktriniyle belirlenen anayasal sınırlarını zorlamaktadır. Bir başka sorun, denetleyici otoritelerin yetersiz denetim kapasitesinin modelin etkinliğini azaltabilecek olmasıdır. Üçüncü sorun ise modelin tek tip yaklaşımı, dijital ekosistemin çeşitliliğini göz ardı etmesi ve yalnızca merkezi yönetişim modelini benimseyen çok büyük çevrimiçi platformlar için uygulanması mümkün bir düzenleme öngörmesidir. Bu kapsamda çalışmada, DSA’nın dezenformasyonu bir sistem sorunu üzerine kurgulayan teorik çerçevesinin, uygulamada ne tür problemlere yol açabileceği incelenmektedir.
The Digital Services Act (DSA) introduces a fundamental shift in regulatory approaches by reframing disinformation from a content problem to a system problem. It substitutes the classic liability regime with an accountability framework based on the management of systemic risks, shifting the focus from mere content to the underlying very large online platform architecture that facilitates viral dissemination of such content. Central to this framework are the de jure voluntary Codes of Conduct, that transform abstract duties of care into de facto binding standards through potent combination of compliance incentives and significant non-compliance costs. However, this paper argues that this model faces a three-fold crisis of legitimacy and effectiveness inherent in its design. First, by effectively delegating policy-making authority to private actors, the model risks institutionalizing regulatory capture and challenges the constitutional limits on delegation established by the EU's Meroni doctrine. Furthermore, the insufficient supervisory capacity of regulatory authorities threatens to render the enforcement mechanism ineffective. Finally, the model’s one-size-fits-all approach disregards the diversity of very large online platforms and envisages a regulation that can only be applied to very large online platforms that adopt a centralised governance model. Through these analyses, the paper provides a holistic assessment of the practical viability of the DSA's theoretical framework and the potential consequences of this multifaceted crisis.

Açıklama

Anahtar kelimeler

Bilim Dalları

Alıntı

WoS Q

Scopus Q

Cilt

7

Sayı

2

Başlangıç Sayfası

113

Bitiş Sayfası

152
Yükleniyor...
Yükleniyor...
Yükleniyor...